Nazwa śliwy japońskie obejmuje gatunek Prunus salicina i jego liczne krzyżówki z innymi gatunkami śliw np. z Prunus americana, z Prunus simoni i innymi. Prunus salicina pochodzi z Chin, ale to japończycy nadali jej znaczenie gospodarcze. Jak pisze prof. dr hab. Z. Grzyb w swoim artykule w Szkółkarstwie ("Śliwa japońska w Polsce", Szkółkarstwo, nr 1/2003): "70% rocznej uprawy śliwek na świecie to właśnie Prunus salicina, zaś popularna u nas, i w Europie, Prunus domestica stanowi zaledwie 20% uprawy śliw na świecie". Amatorzy śliw japońskich pojawili się ostatnio i w naszym kraju. Jak pokazują ich doświadczenia i obserwacje pracowników ISK w Skierniewicach, spośród ponad dwustu uprawianych na świecie odmian śliw japońskich w naszych warunkach najlepiej sprawdzają się:
Kometa:
Drzewo dość wytrzymałe na mróz.
Charakteryzuje się dość słabym wzrostem i dużą zdrowotnością.
Wcześnie, po posadzeniu, wchodzi w owocowanie.
Plonuje obficie i regularnie.
Częściowo samopylna; zdecydowanie lepiej plonuje w obecności zapylaczy, np. odmiany Najdiena lub ałyczy.
Owoce są bardzo atrakcyjne, średnie (40 g), kuliste, lekko wydłużone.
Skórka żółta z bardzo dużym, intensywnym, czerwonym rumieńcem.
Miąższ żółty lub żółto-pomarańczowy, aromatyczny, łatwo oddziela się od pestki.
Owoce dojrzewają w I i II dekadzie lipca.
Najdiena:
Drzewo rośnie średnio silnie.
Tworzy bardzo zagęszczającą się koronę.
Ma bardzo długie jednoroczne przyrosty - około 2 m.
Drzewo jest zdrowe i dostatecznie odporne na mróz.
Wcześnie wchodzi w owocowanie; plonuje dobrze i regularnie.
Wymaga zapylacza - Komety lub ałyczy.
Owoc jest średniej wielkości (35 g), kulisty lub lekko wydłużony.
Skórka dojrzałego owocu jest różowo-czerwona.
Miąższ jest żółty, średnio zwięzły, niezupełnie oddziela się od pestki.
Owoce dojrzewają w II dekadzie lipca.
Shiro:
Bardzo atrakcyjna odmiana ze względu na wygląd i oryginalny smak owoców.
Drzewo rośnie silnie, tworząc rozłożystą koronę.
Wcześnie wchodzi w owocowanie; plonuje obficie.
Warto ręcznie przerzedzać zawiązki owocowe i prowadzić letnie cięcie pędów (poprawia jakość owoców).
Wymaga zapylacza (ałycza, Santa Rosa, Satsuma).
Owoce (35 g) mają sercowaty kształt.
Skórka jest żółta, cienka.
Miąższ żółty, bardzo soczysty, aromatyczny.
Pestka mocno przylega do miąższu.
Owoce dojrzewają na przełomie lipca i sierpnia.
Smak owoców zależy od pogody - w ciepłe lata jest bardzo dobry.
Santa Rosa:
jedna z najstarszych odmian (około 1920 r.)
w Polsce często spotykana w okolicach Łowicza
drzewo rośnie silnie
wcześnie wchodzi w owocowanie
owoce duże (50 g), kuliste, różowofioletowe, na początku sierpnia
miąższ soczysty i smaczny, bardzo aromatyczny, zrosnięty z pestką
Przed posadzeniem sadzonek winorośli należy dokonać prawidłowego wyboru miejsca sadzenia i zaplanować rozmieszczenie krzewów. Sadząc kilka odmian w różnych miejscach ogrodu należy wybrać stanowiska biorąc pod uwagę ich porę dojrzewania i mrozoodporność. Najlepsze stanowiska w ogrodzie, np. przy ścianach budynków, przeznacza się dla odmian mniej odpornych na przemarzanie, o późnej porze dojrzewania owoców. Krzewy wczesne i średnio-wczesne mogą się zadowolić nieco gorszym stanowiskiem. Należy zwracać uwagę, aby krzewy były nasłonecznione przez cały dzień. Winorośl jest krzewem ciepłolubnym i chcąc uzyskać owoc smaczny lub wino dobrej jakości należy dobrze dobrać stanowisko. Najlepiej nadają się do tego stoki o lekkim nachyleniu południowym bądź południowo-zachodnim. Ewentualne zacienienie dopuszczane jest jedynie w godzinach porannych lub późnym popołudniem.
Przygotowanie gleby
Przed sadzeniem należy przygotować glebę. Oczyścić miejsce, w którym będziemy sadzić sadzonki z zanieczyszczeń (beton, kamienie, odpady metalowe itp.), W sezonie poprzedzającym sadzenie wskazana jest uprawa np. fasoli, grochu, łubinu lub wyki, którą przekopuje się w pełni kwitnienia przed zawiązaniem nasion. Naturalne nawozy organiczne sprzyjają dobremu rozwojowi winorośli. Można nawozić obornikiem w dawce 5-7kg/m2. Obornik rozrzuca się równomiernie na powierzchni gleby i przekopuje na głębokość około 30cm. W ogrodach gdzie zdobycie obornika jest kłopotliwe można go zastąpić kompostem. Kompost stosuje się w dawce ok. 10kg/m2.
